تبلیغات

http://servermizban.ir/gifgitisms.gif

http://servermizban.ir/gifgitisms.gif 

http://servermizban.ir/gifgitisms.gif

http://servermizban.ir/gifgitisms.gif

http://servermizban.ir/gifgitisms.gif

http://servermizban.ir/gifgitisms.gif

.
چهارشنبه 4 مرداد 1396.
تاریخ شمسی :
الأربعاء 3 ذو القعدة 1438.
تاریخ قمری :
Jul 26 2017.
تاریخ میلادی :

آب و هوا

عضویت در تلگرام

اوقات شرعی

ثبت نام / ورود کاربران

تبلیغات

 

 

 

 

 

یکی از معضلات دنیای امروز مسأله مواد مخدر است

یکی از معضلات دنیای امروز مسأله مواد مخدر است و مطالعات زیادی در این زمینه صورت گرفته ولی آنچه مسلم است این است که ما شاهد روز افزون مصرف مواد مخدر هستیم،

بسیاری از پژوهشها به تأثیر سوءمصرف مواد توسط والدین بر فرزندان پرداخته و اظهار داشته اند که کودکانی که در سن مدرسه ، والدین مصرف کننده مواد دارند ، شاید رفتارهای پرخاشگرانه بیشتری نشان می دهند و دوستان، تجارب اندک و تعارض بیشتری دارند و به همین میزان درصد بیشتری از فزون کاری و بی توجهی دارند. فرزندان نوجوان این والدین میزان بالاتری از آسیب روانی مانند افسردگی و اضطراب و سوء مصرف مواد دارند که این پیامدها ناشی از سبک فرزند پروری بی اثرشان است. ولی آنچه در اینجا مبهم است مادر و پدر چگونه شد که اینگونه شدند و یا چرا والدینی که مواد مخدر مصرف نمی کنند فرزندانی دارند که گرفتار مواد مخدر هستند؟
مسلماً من والد نمی¬توانم جلوی ورود مواد مخدر به جامعه خود را بگیرم من به عنوان مادر یا پدر چگونه باید باشم تا فرزندی سالم داشته باشم؟من چگونه می¬توانم از مصرف مواد توسط فرزندم پیشگیری کنم؟
کودکان ما نیاز به امنیت دارند که این نیاز بنظر بنده گاهی بر نیازهای جسمانی مقدم است. امنیت جانی و روانی، آنچه در این جا مد نظر است و تأکید داریم امنیت روانی کودک است. امنیت روانی یعنی چه؟
امنیت روانی یعنی اینکه کودک از محبت و دوست داشتن والدین مطمئن باشد و فقط صرف دوست داشتن کافی نیست بلکه باید محبت را نشان دهند، فرزند باید ابراز احساسات و محبت والدین خود را در هر شرایط نسبت به خودش ببیند و کاملاً احساس کند. یعنی والد در هر شرایط کاری، خانوادگی و روحی فرزند خود را بغل کند و اورا بپذیرد.
کودکانی که مورد تأیید و تشویق والدین خود قرار گیرند کمتر گرفتار خواهند شد، همیشه وقتی کودک ما کاری اشتباه انجام می¬دهد کار اشتباهش را کامل میبینم و خیلی وقتها مورد تنبیه بدنی یا کلامی ما قرار می گیرد ولی در مورد کارهای خوبش چطور برخورد می کنیم؟ کار خوب منظور کار عجیب غریبی نیست همین که امروز کار اشتباهی نکرده یا کارهای روزمره و بازیش را انجام می¬دهد ما برای این که با خواهرش دو ساعت بازی کرده بدون اینکه با هم دعوایشان شود تشویق کرده ایم؟ یا فقط زمانی که با هم درگیر هستند را میبینیم؟  
سعی کنیم تلاش فرزندمان را برای موفق بودن و رسیدن به موفقیت مورد تشویق قرار بدهیم نه صرف موفقیتش را، فقط رسیدن به قله موفقیت مهم نیست اگر پا بر دامنه کوه هم گذاشت قابل ستایش است. پس او را به خاطر تلاش و کوششی که بکار برده تشویق و تأیید کنیم.
فرصت بازی و کشف محیط به کودکانمان بدهیم همه چیز حاضر و آماده فرصت کشف توانایی را از کودک می¬گیرد.
کودکمان نیاز به الگویی واقعی دارد آیا الگوی خوبی برایش بوده ایم ؟  اینکه با وجود مصرف سیگار یا مواد والدین و الگویی اینچنینی ،می توان کودکانی پاک داشت بحثی مفصل است که در آینده به آن خواهیم پرداخت.
نکته مهمی دیگر این است که نمیتوان هیچ چیز را جانشین در آغوش کشیدن فرزندمان کنیم این را به کرات می¬توان دید که والدین برای ساکت کردن کودک خود همیشه جانشینی خوراکی یا اسباب بازی دارند ولی این فقط به او می¬آموزد که تو هر وقت دردی داری؛ چیزی هست خارج از محبت والدین و خانواده که می تواند آرامت کند.
با کودک یا فرزند نوجوان و جوانمان رفیق باشیم ، رفاقت وقتی شکل می¬گیرد که وقتی متوجه اشتباهش شدی سعی نکنی شخصیتش را زیر سوال ببری تو فقط حق داری رفتارش را مورد توبیخ قرار دهی نه خودش را، بسیاری از کودکان و نوجوانان و جوانان تجربه این را دارند که وقتی اشتباهی کردند و به والدین خود گفتند مورد ملامت و تنبیه قرار گرفتند برای همین یاد گرفتند که اگر اشتباهی کردی ناراحت هم بودی از اشتباهت به والدینت نگو و این جلوی رفاقت فرزند و والدین را می گیرد.
 همه مباحث بالا شدیداً در ارتباط با اعتماد به نفس بالا می باشد اگر این موارد رعایت شود کودک یا فرزندی با اعتماد به نفس بالا خواهیم داشت در غیر این صورت وقتی کودک، خود را آدمی کم ارزش دید مطمئنا در آینده ای نزدیک تن به هر خفتی برای تأیید و تشویق خواهد داد، فرزندی که، (تفاوتی ندارد که کودک یا نوجوان یا جوان باشد) تأیید را از خانواده نگرفت مطمئناً دنبال چیزی خواهد رفت که به او این تأیید و قدرت را بدهد ، روی سخنم با والدین مخصوصاً مادران عزیز است که از در آغوش گرفتن کودک خود غافل هستند و با بزرگتر شدنش این بغل کردن فرزند کمتر و کمتر هم می شود او فرزند توست و همیشه نیاز به پذیرش از طرف تو دارد پس خجالت و یا هر دلیلی برای در آغوش گرفتنش را کنار بگذار. کمترین چیز این است که دست تایید بر شانه اش بزنی.
امیدوارم بتوانیم والدینی باشیم که با رفتارمان فرزندانی با اعتماد به نفس بالا پرورش دهیم تا پیشگیری کرده باشیم از ورود موادی که اعتماد کاذب به فرزندمان خواهد داد.
مریم وفائی – کارشناس ارشد روانشناسی بالینی و کارشناس سلامت روان علوم پزشکی

نظر خود را اضافه کنید.

0 محدودیت حروف
متن شما باید بیشتر از 10 حرف باشد
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد